اچ. آی. وی. يک ويروس است. ويروس موجود زنده بسيار کوچکی است که می تواند خودش را تکثيرکند و منتشر شود. اما نمی تواند به تنهايی از خودش زنده باشد. يک ويروس به بدن يک ميزبان برای زندگی و تکثير نياز دارد.

زمانی که ويروس به بدن شخصی راه پيدا کرد، شروع به تکثير يا به عبارت ديگر شروع به شبيه سازی و کپی از خودش درسلول های بدن اين شخص می کند. يک ويروس می تواند سلول هايی که داخل آن جای گرفته و از آن تغذيه می کند را معيوب کرده و به آن آسيب برساند. اين يکی از راه هايی است که بدن را آلوده کرده و بيماری را بوجود می آورد.

سيستم دفاعی بدن مجموعه ای از سلول ها است که در بدن شما با ويروس ها و عفونت ها مقابله می کند. در انسان، سيستم دفاعی بدن معمولا ويروس ها را به سرعت يافته و سريع می کشد.

اشخاص آلودگی به اچ. آی. وی. را از شخص ديگری که پِيش از اين آلوده شده است دريافت می کنند. اگر آنها آلوده شدند همينطور می توانند آلودگی به ويروس را به شخص ديگر انتقال دهند.
در واقع اين راهی است که ويروس اچ. آی. وی. شيوع پيدا کرده و منتشر می شود.

اچ. آی. وی. مخفف "ويروس نقص ايمنی انسان" است.
در دنيا آن را با نام "Human Immunodeficiency Virus" می شناسند.

به کسانی که آلوده به اچ. آی. وی. شده اند اچ. آی. وی. مثبت "+HIV" و يا
اچ. آی. وی. پوزتيو "HIV positive" می گويند.

اگر سيستم دفاعی بدن به ويروس حمله کرده و آن را می کشد، پس چرا ويروس اچ. آی. وی. يک مشکل است؟

ويروس های مختلف به قسمت های متفاوت بدن حمله می کنند. بعضی ها ممکن است به پوست، ديگری به شش ها و يا قسمت های ديگر حمله کنند. سرماخوردگی های عمومی هم به وسيله يک ويروس ايجاد می شوند. چيزی که ويروس اچ. آی. وی. را چنين خطرناک می سازد اين است که مستقيماً سيستم دفاعی بدن را هدف قرار داده و به آن حمله می کند. جايی که معمولاً بدن را از شر ويروس ها رها می کند.

اين ويروس خصوصاً به يک نوع مشخصی از سلول های سيستم دفاعی بدن حمله می کند که بدون آن مبارزه با سيستم دفاعی بدن برای ويروس مانند رفتن به تعطيلات و بسيار راحت است و اچ. آی. وی. می تواند در تمام بدن منتشر می شود.

اين فرايند قابل رويت نيست وهيج راهی وجود ندارد تا بتوانيم با مشاهده اشخاص تشخيص بدهيم که شخصی آلوده به ويروس اچ. آی. وی. است. تنها يک نوع تست خون آن هم حدود سه ماه بعد از وارد شدن اولين ويروس به بدن می تواند وجود آن را در خون آشکار کند. ممکن است شخصی که آلوده به ويروس اچ. آی. وی. شده است، تا سال های سال کاملاً سالم به نظر رسد و خود را در سلامت کامل احساس کند. ممکن است که حتی ندانند که آلوده به ويروس هستند. سپس هنگامی که سيستم دفاعی بدن تقليل يافت و ضعيف شد آن ها بطورشديد و روزافزونی نسبت به بيماری ها آسيب پذير می شوند. بيماری هايی که معمولاً در شرايط طبيعی بسيار ساده درمان می شوند.

نام بیماری ايدز(AIDS) از حروف اول کلمات زیر گرفته شده است و به معنی
نقص ایمنی اکتسابی است:
(Acquired Immuno Deficiency Syndrome)



يک سيستم دفاعی زيان ديده و معيوب نه تنها به وسيله ويروس اچ. آی. وی. که در مرحله اول به آن حمله ور شده آسيب ديده است بلکه همچنين با عفونت های ديگر مورد حمله قرار می گيرد. اين سيستم دفاعی آسيب ديده ديگر توانايی و قدرتی برای مقابله و کشتن ويروس هايی که تا پيش از اين مزاحمتی برايش نداشتند را ندارد. ویروس اچ. آی. وی. دفاع بدن را روز به روز كاهش می‌دهد تا حدی كه هر میكروبی حتی میكروبهای بسیار ضعیف هم فرصت پیدا می‌كنند كه بدن را بشدت بیمار كنند.

همچنان که زمان می گذرد، شخصی که به ويروس اچ. آی. وی. آلوده شده است، نسبت به قبل بيشتر و بيشتر به بيماری مبتلا می شود، معمولاً چندين سال بعد از آلودگی و ورود ويروس به بدن، آن ها مبتلا به مريضی های خاص ناشناحته و عجيب متعددی می شوند. اين مرحله ای است که به آن می گويند کسی به ايدز مبتلا شده است. وقتی که شخص به بيماری های وخيم خطرناک جدی دچار می شود و يا زمانی که تعداد سلول های دفاعی در بدن شخص آلوده زير ميزان مشخصی به شدت افت کرده باشد.

در کشور های مختلف تفاوت های اندکی در تعريف اين مرحله وجود دارد که چه زمانی يک شخص را مبتلا به بيماری ايدز و يا هنوز شخص آلوده به ويروس اچ. آی. وی. بنامند.

ايدز (Acquired Immune Deficiency Syndrome) يک حالت به شدت وخيم است ودر اين مرحله بدن دفاع بسيارضعيفی در برابر هر نوعی از عفونت و بيماری را دارد

بر اساس نتايج حاصله از تحقيقات مختلف به عمل آمده، از زمان دريافت آلودگی (ورود ويروس اچ. آی. وی. به بدن) تا ابتلاء به بيماری ايدز (ازکار افتادن سيستم دفاعی بدن)، بدون دسترسی به يک درمان دارويی عليه ويروس اچ. آی. وی. ، معمولاً يک دوره زمانی بين 6 تا 8 سال به درازا می کشد . اين دوره می تواند بدون علامت باشد و تازه بعد از این مدت علایم بيماری ظاهر گشته، شخص مبتلاء به بيماری ايدز شود .

این فاصله زمانی – آلودگی تا ابتلا ء به بيماری ايدز – ازفردی به فرد دیگر متفاوت است و به عوامل زیادی از جمله وضعیت سلامتی فرد، عادات بهداشتی و تغذيه وی ارتباط دارد.

در هر صورت، اين ميانگين بر اساس اشخاصی تنظيم شده است که پرهيزهای معقولی را انجام می دهند. در يک ناحيه فقير نشين ممکن است در بين کسانی که توانايی تهيه تغذيه کافی و مناسب را ندارند ، سرعت پيشرفت و چيره شدن ويروس بر سيستم دفاعی بدن و در نتيجه ابتلا ء به بيماری ايدز ، بسيار سريعترباشد و اين افراد خيلی سريعتر فوت کنند.

اين علايم معمولاً چندين سال بعد از آلودگی به ويروس اچ. ای. وی. ظاهر می شود و مرحله گذار از آلودگی به ويروس اچ. آی. وی. به بيماری ايدز است.

با کاهش قدرت سيستم دفاعی به مرور زمان بدن آماده ابتلا به عفونتها و سرطانهايی می شود که به طور معمول در مردم عادی ديده نمی شوند ، اين بيماريها بصورت بيماريهاي ريوی ، اسهالهاي شديد و مزمن ،‌ تبهای طولانی ، کاهش وزن ،‌ اختلالات شخصيتی ،‌ بيماريهاي مغزی وپوستی خود را نشان مي دهند که درنهايت منجر به مرگ فرد مبتلا خواهد شد.

◄ علائم اصلی ایدز:

• كاهش وزن بیشتر از 10 درصد
• اسهال مزمن بیشتر از یك ماه
• تبهای متناوب یا ثابت بیش از یك ماه

◄ علائم فرعی:

• سرفه پایدار به مدت بیش از یك ماه
• عفونت پوستی منتشر همراه با خارش
• تبخالهای عود كننده
• برفك دهانی
• عفونت تبخالی مزمن پیشرونده و منتشر
• بزرگ شدن عمومی غدد لنفی آلودگی به ویروس ایدز دلیل ابتلا به بیماری ایدز نیست
ولی سرانجام تقریباً بطوراجتناب ناپذیری به بیماری ایدز منتهی می شود.
یكی از اولین راه های شناخت یك بیماری، شناخت علائم و مراحل مختلف سیر بیماری است. با این شناسایی می توان از گسترش و توسعه بیماری در مراحل اولیه جلوگیری نمود. علائم آلودگی بیماری ایدز بسیار پیچیده است و دارای مراحل چندی است كه الزاماًهمه آنها در افراد آلوده مشاهده نمی شود.

این مراحل عبارتند از: ‪

◄ مرحله اول عفونت حاد:
در اغلب موارد در صورتی كه تعداد كافی ویروس ایدز وارد بدن فردی شود ، بعد از چند هفته علائمی نظیر تب ، گلودرد،بزرگی غدد لنفاوی، درد مفاصل و عضلات ، سر درد، ضعف و بی حالی، بی اشتهایی ، تهوع و استفراغ، كاهش وزن، اسهال و گاهی دانه های جلدی و یا تظاهرات عصبی ظاهر میگردد. این علائم اختصاصی نبوده و شباهت كاملی با نشانه های بسیاری ازبیماریهای دیگر دارد. چون خود بخود ظرف یك تا دو هفته بهبودی حاصل میگردد ، كمتر اتفاق می افتد كه بیماری دراین دوره تشخیص داده شود. بعلاوه از هنگام ورود ویروس ایدز تا مثبت شدن نتیجه آزمایشگاهی كه نشانگر آلودگی فرد است حدود 2 تا 12 هفته و گاهی تا16 ماه طول می كشد. در این فاصله زمانی ، فرد، آلوده بوده و ممكن است سایرین را آلوده كند.

◄ مرحله دوم بدون علامت:
پس از بهبودی خود بخودی مرحله حاد، بیمار وارد مرحله بدون علامت می شود كه بر حسب نوع ویروس آلوده كننده از10تا 17 سال طول می كشد. در این مدت شخص آلوده هیچگونه علامتی از بیماری را بروز نمی دهد و به ظاهر كاملاً سالم است ولی برای دیگران آلوده كننده می باشد. این مرحله نزد كودكان كوتاهتر است و در این مرحله شخص دیگران را مبتلا می كند. در این دوره آزمایش خون مثبت است. كنترل انتشار ویروس در این مرحله مشكل می باشد.

◄ مرحله سوم بزرگی منتشر و پایدار غدد لنفاوی:
دراین مرحله غدد لنفاوی به صورت بزرگ شده و به شكل قرینه و بدون درد در بیش از دو نقطه بدن بجز ناحیه كشاله ران ظاهر می شود حداقل 3ماه باقی می مانند.

◄ مرحله چهارم مرحله قبل از ایدز و حالات وابسته به ایدز:
قبل از بروز علائم نهایی ایدز در بیمار ، عوارضی ظاهر می شود كه به آن علائم مربوط به ایدز می گویند و عبارتند از
• كاهش وزن بیشتر از10درصد وزن سابق
• اسهال به مدت بیشتر از یك ماه
• تب به مدت بیشتر از یك ماه
• عرق شبانه
• خستگی، بی حالی و ضعف

این علائم را مقدمه استقرار كامل ایدز كه پایان طیف بیماری می باشد ، به حساب می آورند. در برخی موارد، بی قراری، بی اشتهایی، دل درد، سردرد وجود دارد و تغییرات عصبی منجر به از دست دادن حافظه و آسیب اعصاب محیطی می شود. این علائم معمولاً متناوب است ولی كاهش وزن در اكثر بیماران وجود دارد و پیشرونده هم می باشد. بسیاری از بیماران در این مرحله دچار ضایعات پوستی، مخاطی و ضایعات دائم و یا عود كننده دهنی و یا ناحیه تناسلی به علت ویروسهای مختلف می شوند.

◄ مرحله پنجم ایدز:
ایدز به مرحله نهایی آلودگی ایدز گفته میشود. در این مرحله به علت كاهش شدید قدرت دفاعی بدن، شخص، مستعد ابتلا به بسیاری عفونتهای و سرطانها می شود كه علائم بسیار متنوعی دارند و درنهایت بیمار را از پای در می آورند.

بيماری ايدز متاسفانه تاکنون هيچ درمان قطعی ندارد. ايدز کشنده است.

چيزی که نگران کننده است، اين است که بسياری از مردم گمان می کنند که برای بيماری ايدز درمان وجود دارد. اين موضوع به آن ها احساس آرامش و اطمينان می دهد و ممکن است که به اين دليل به راه های مختلف قبول ريسک بکنند. متاسفانه اين اشخاص در اشتباه به سر می برند چون برای ايدز هيچ درمانی وجود ندارد.

هنوز هيچ درمان قطعی برای اچ. آی. وی. وجود ندارد و تنها راه برای سالم ماندن اين است که آلوده نشويم. پيشگيری تنها درمان ايدز است.

تمامی داروهای درمانی موجود، تنها می توانند که به نوعی جريان رشد ويروس اچ. آی. وی. را کندتر می کنند تا شخص ديرتر به مرحله ابتلا به بيماری ايدز برسد.
در اين مرحله پزشکان علاوه بر تجويز داروهای درمانی، شخص آلوده به ويروس اچ. آی. وی. را تشويق به برنامه ريزی و مديريت زندگی می کنند تا رشد ويروس اچ. آی. وی. هر چه بيشتر کند شود.
در صورت انجام مراقبت های لازم و استفاده موثر از داروها، گاه فرد آلوده به ويروس اچ. آی. وی. تا 20 سال پس از ورود ويروس به بدن می تواند زندگی بهينه ای پشت سر بگذارد.

اما در بعضی موارد مشاهده شده که داروهای آنتی بيوتيک بعد از گذشت چند سال ازعملکرد خود بازمی مانند و اثرمثبتی ندارند. در موارد خاصی هم مشاهده شده که تعدادی از بيماران از ايدز دوباره بهبود يافته و به زندگی با اچ. آی. وی. در دوره ده ساله بازگشته اند. اما آن ها بايد در ادامه زندگی شان هر روز داروهای بسيار قوی استفاده کنند، چيزی که اثرات جانبی ناخوش آيند و بسيار خطرناکی دارند

اولين مورد ثبت شده بيماری ايدز در دنيا مربوط به سال 1981 ميلادی در ايالات متحده آمريکا می باشد. دليل انتقال ويروس اچ. آی. وی. آميزش جنسی بدون محافظ (بدون استفاده از کاندوم) بوده است. اولين گروه قربانی که به اين بيماری مبتلا شدند، مردهايی بودند که با نوع همجنس ارتباط داشتند.

علاوه بر اين موارد، ويروس اچ. آی. وی. در نمونه های موجود از يک بيمار متعلق به سال 1957 ميلادی پيدا شده است.

اولين مورد ايدز در ايران در سال ۱۳۶۶ گزارش شد. اين مورد يک کودک ۶ ساله هموفيلی بود که بدليل زمينه بيماری از فرآورده های خونی وارداتی استفاده مي کرد. از آن پس تمام خونها و فرآورده های خونی اعم از داخلی يا وارداتی ملزم به آزمايش از نظر عفونت قبل از .مصرف شدند. اين آزمايشات توسط سازمان انتقال خون ايران انجام می پذيرد برابر گزارشات واصله از دبيرخانه ستاد کشوری مبارزه با ايدز، از آن زمان تا پايان سال 1379، 2382 مورد آلوده به ويروس در ايران شناسايي شده است که ۳۱۹ نفرشان به اين بيماری مبتلا و ۲۸۴ نفرشان فوت شده اند.

ويروس اچ. آی. وی. از چه راههايی سرايت می کند؟
:Ways in which you can be infected with HIV

◄ تماس جنسی نا امن
شايعترين راه سرايت تماس جنسی است. ويروس ممكن است از فرد آلوده به شريك جنسی ‌اش، (مرد به زن، زن به مرد، مرد به مرد و يا دهانی با فرد آلوده) منتقل شود. سرايت از زن به زن هم در شرايطی امكان دارد. آلودگی از طريق تماس جنسی ٨٠ درصد كل موارد را شامل می‌شود.
وجود بيماريهای مقاربتی مثل سوزاك، سفليس و همچنين زخمهای دستگاه تناسلی خطر آلودگی را چند برابر خواهد كرد. زنان بيشتر در معرض خطر آلودگی به وسيله شريك زندگی خود قرار دارند. زيرا احتمال انتقال از مرد به زن بيشتر از زن به مرد است.

◄ استفاده مشترک از سرنگ و سوزن آلوده جهت تزريق
استفاده از سرنگ و سوزن آلوده بصورت مشترك در معتادين تزريقی يكی ازشايع ترين راه ‌های سرايت ويروس اچ. آی. وی. است.

◄ سرايت از طريق خون و فرآورده‌های خونی
استفاده از خون و فرآورده‌های خونی آلوده به ويروس اچ. آی. وی. از ديگر راه‌های انتقال است. خون قدرت آلوده كنندگی بالايی دارد.

◄ سرايت از مادرآلوده به جنين در داخل رحم ويا كودك درطی دوران شيردهی
ويروس اچ. آی. وی. از مادر آلوده به كودك ممكن است در دوران حاملگی هنگام وضع حمل يا كمی بعد از زايمان انتقال يابد. شير دادن يكی از راه‌های سرايت آلودگی از مادر به فرزند است. در كودكان آلودگی به ويروس اچ. آی. وی. بسرعت به طرف ايجاد بيماری ايدز پيشرفت می‌كند و شانس زنده ماندن كودك هم كم است.

◄ راه‌های ديگر سرايت عبارتند از:
پيوند اعضا از بافت‌های آلوده. خالكوبی با سوزن مشترک. سوراخ كردن گوش توسط سوزن و وسايل آلوده. استفاده از مسواك و تيغ ريش تراش شخص بيمار. ختنه با وسايل آلوده.

اين ويروس ازطريق خون، منی (همچنين شامل مايعی كه قبل ازمنی خارج مي شود)، آلت تناسلی مردان، واژن ( آلت تناسلی زنان)، ترشح واژن، مقعد ويا بريدگي ها وزخم ها وارد شود.
پوست سالم يک سد بسيار قوی دربرابر ورود ويروس اچ. آی. وی. وساير ويروسها وباكتری ها است.

شايعترين راه سرايت تماس جنسی نا امن است.

ايدز از چه راههايی سرايت نمی کند؟
:It is not possible to become infected with HIV through

ترس از اينکه در اثر تماس های روزمره و کارهای روزانه به ويروس اچ. آی. وی. آلوده شويم، ترسی کاملاً بيجاست. پس بهتر است که بدانيم:

ـ نه بوسيله روبوسی
ـ نه بوسيله بوسه و معاشقه و يا آب دهان (در صورتی که در دهان زخم و يا بيماری لثه که باعث انتقال ويروس از راه خون شود، وجود نداشته باشد)
ـ نه بوسيله بغل کردن و درآغوش گرفتن
ـ نه بوسيله دست دادن
ـ نه بوسيله تماس معمولی افراد در منزل، محل کار و يا اجتماع با بيمار
ـ نه بوسيله استفاده از وسايل غذاخوری مشترک
ـ نه بوسيله آب و غذا
ـ نه بوسيله نوشيدن مشروبات الکلی
ـ نه بوسيله عطسه و سرفه
ـ نه بوسيله تماس با اشک و عرق بيماران
ـ نه بوسيله استفاده از استخرهای‌ شنای عمومی و توالت‌های عمومی
ـ نه بوسيله دستگيره در، گوشی تلفن و بليط اتوبوس
ـ نه بوسيله استفاده از البسه دست دوم
ـ نه بوسيله استفاده از وسيله نقليه عمومی
ـ نه بوسيله نيش حشرات و يا تماس با حيوانات
ـ نه بوسيله ريش تراشيدن، خالکوبی يا ختنه کردن . اگر تيغ و يا سوزنی که استفاده می شود فقط برای يکنفر استفاده شود

راه ‌های پيشگيری از سرايت اچ. آی. وی. چيست؟
Ways you can protect yourself against infection

يکی از شايعترين راه های سرايت ايدز درتمام دنيا تماس جنسی نا امن است بنابراين مهمترين راه پيشگيری از آلوده شدن به اچ. آی. وی. توجه و دقت در مسايل جنسی و شهوانی است.
هر گاه صحبت از اعتياد می شود اغلب گمان می رود که تنها معتادين تزريقی منظور است. در حالی که اگر شما مواد مخدر از هر نوعی استفاده می کنيد و يا به هنگام معاشقه مشروبات الکلی نوشيده باشيد ممکن است که از خود بی خود شده و ندانيد که دست به چه عملی می زنيد. درساده ترين حالت مثلاً ممکن است که شما از کاندوم استفاده نکنيد.

پيشگيری در موارد جنسی
◄ خويشتن داری‌ از تماس‌های جنسی مشكوك در دوران تجرد
◄ پايبندی به اصول اخلاقی و خانوادگی پس از ازدواج
◄ استفاده صحيح از کاندوم
◄ اجتناب از داشتن شرکای جنسی متعدد
◄ عدم نوشيدن بيش از حد مشروبات الکلی و عدم استفاده از مواد مخدر به هنگام معاشقه

پيشگيری در معتادان
◄ عدم مصرف مواد مخدردرهنگامی که قصد نزديکی داريد
◄ در معتادان تزريقی عدم استفاده از سرنگ مشترک

پيشگيری در مراکز درمانی
◄ كنترل خون و فرآورده‌های خونی
◄ در تزريقات دقت كنيم كه از سرنگ يكبار مصرف استفاده شود
◄ در مراجعه به دندانپزشك دقت كنيم كه از وسايلی مانند مكنده بزاق ( سر ساكشن ) ، سرسوزن بيحسی و ليوان غرغره يكبار مصرف و از وسايل ضدعفونی و استريل استفاده شود.

پيشگيری در مراکز عمومی
◄ در مراجعه به آرايشگاه دقت كنيم كه از تيغ يكبار مصرف و وسايل ضدعفونی شده استفاده شود . از وسايلی مانند تيغ صورت ‌تراشی ، وسايل خالكوبی ، خلال دندان و يا مسواك بطور مشترك استفاده نكنيم.

پيشگيری در انتقال از مادر به کودک
◄ در حال حاضر تنها راه جلوگيری‌ از سرايت ويروس از مادر به فرزند عدم بارداری زن آلوده می‌باشد.

گروه‌ های زير بيشتر در معرض خطر قرار دارند
:These grups are more in danger

ـ كسانی‌ كه از پيوند‌های متعدد و دياليز مكرر استفاده می‌‌كنند و رعايت احتياط ‌های همه جانبه را نمی ‌كنند.
ـ معتادين تزريقی كه از سرنگ و سوزن مشترك استفاده می‌كنند.
ـ‌ همسران افراد مبتلا
ـ شركای جنسی افراد مبتلا
ـ افرادی‌ كه شركای جنسی متعدد دارند.
ـ افراد خود فروش
ـ‌ همجنسگرايان
ـ مبتلايان به هپاتيت و سل
ـ‌ خالكوبی‌های دست جمعی
ـ مبتلايان به بيماريهای آميزشی و افراد مبتلا به زخم‌های تناسلی
ـ ملوانان و رانندگان عبوری‌ از مرزها

شما ممکن است که ويروس اچ. آی. وی. در بدن خود داشته باشيد ولی از نظر سلامتی کاملاً سالم به نظر برسيد. تنها راه مطمئن تشخيص آلودگی و يا عدم آلودگی به ويروس ايدز انجام آزمايش خون در آزمايشگاه می باشد. از زمان ورود ويروس به بدن انسان تا زمانی که شواهد آزمايشگاهی ظاهر شود،‌ ممکن است فاصله زمانی بين دو هفته تا شش ماه طول بکشد که به آن دوره پنجره می گويند. در اين دوران شخص آلوده بوده و می تواند ديگران را نيز آلوده کنند، ولی ممکن است هيچ يک ازعلايم بالينی و آزمايشگاهی متداول را در خود بروز ندهد.

در صورتی که شما به رفتارخطرناکی دست زده ايد و نگران سلامت خود شده ايد، می توانيد به پزشک خود و يا برای انجام آزمايش اچ. آی. وی. مستقيماً به مراکز انتقال خون و ديگر مراکزی که آزمايش ايدز را انجام می دهند، مراجعه کنيد.

نكته بسيارمهمی كه نبايد فراموش شود اين است كه درطی اين 6 ماه نبايد خود و ديگران را درمعرض رفتار خطرناک قرار دهيد.

– – توجه – – توجه – – توجه – – توجه – – توجه – – توجه – – توجه – –

آزمايش اچ. آی. وی. به جز در موارد خاصی، جزو آزمايش های روتين پزشکی جهت چک آپ نمی باشد. بايستی که در برگه دقيقاً نام آزمايش اچ. آی. وی. ذکر شود تا آزمايشگاه آن را انجام دهد. بعضی افراد به دليل داشتن شرم و ترس از افشاء رازشان، بدون ذکر نگرانی خود در رابطه با آلودگی به ويروس ايدز، از پزشک خود تنها درخواست آزمايش صحت سلامتی و يا چک آپ می کنند تا به اصطلاح از وضع سلامتی خود با خبر شوند که اين کافی نمی باشد. در صورتی که تمايل به انجام آزمايش اچ. آی. وی. داريد، بايستی دقيق آن را با پزشک خود در ميان بگذاريد.

چه زمانی بعد از رفتار خطرناک بايستی آزمايش اچ. آی. وی. داد؟

اگر شما در ايران زندگی می کنيد:

•  اولين آزمايش 8 هفته بعد از رفتار خطرناک

•  تکرار آزمايش 6 ماه بعد از رفتار خطرناک

در ايران معمولاً دسترسی به آزمايش استاندارد اچ. آی. وی. ( HIV-ELISA ) سهل تر است . اين نوع آزمايش در ايران برای بار اول 8 هفته بعد از رفتار خطرناک به مراجعه کنندگان توصيه می شود. ولی به دليل اينکه سرعت و ميزان توليد پادتن خون در بدن افراد متفاوت است و برای انجام آزمايش دقيقی که بتوان به نتيجه آن استنتاج کرد و جواب قطعی را ارائه داد، 6 ماه بعد از رفتار خطرناک بايستی که آزمايش تکرار شود.

اگر شما در اروپا و يا آمريکای شمالی زندگی می کنيد:

•  اولين آزمايش 2 هفته بعد از رفتار خطرناک

•  تکرار آزمايش 12 هفته بعد از رفتار خطرناک

در کشورهای اتحاديه اروپا و آمريکای شمالی معمولاً به دليل دسترسی سهل تر به روش تست (HIV-PCR) اولين آزمايش 2 هفته بعد از رفتار خطرناک توصيه می شود. اين روش دو هفته بعد از ورود ويروس قادر به جستجو و رديابی مستقيم ويروس در خون می باشد. اطمينان به اين تست تنها 95 درصد است. بنابراين برای دفعه دوم 12 هفته بعد يک تست (HIV-ELISA) نيز توصيه می شود که ميزان پادتن (آنتی بادی) ها يی که خون شخص آلوده برعليه ويروس اچ. آی. وی. توليد کرده است را اندازه گيری می کند .

آزمايش استاندارد اچ. آی. وی.، تست HIV-ELISA است. اين تست استاندارد جهانی مورد استفاده در بيمارستان ها، بانک های خون و يا سازمان های انتقال خون می باشد¹.

اين آزمايش مستقيماً خود ویروس را جستجو نمی کند. در اين روش، ميزان پادتن ( آنتی بادی) هایی که بدن شخص آلوده برعلیه ویروس اچ. آی. وی. توليد کرده، اندازه گرفته می شود.

وقتی که ويروس اچ. آی. وی. وارد بدن می شود، يک ماده شيميايی خاصی از سوی سيستم دفاعی توليد می شود که پادتن ( آنتی بادی) ناميده می شود. پادتن ها واکنش بدن نسبت به عفونت می باشند. بنا براين اگر بدن شخصی پادتن عليه ويروس اچ. آی. وی. توليد کرده باشد، به معنای آن است که شخص به ويروس اچ. آی. وی. آلوده شده است.
توليد پادتن در بدن به مدت زمان بين چند روز تا سه هفته نياز دارد².
آزمايشی را که بتوان به نتيجه آن اعتماد کرده و بر اساس آن شخص را نسبت به نوع سلامت خود با اطلاع کرد، دربعضی منابع بين 6 هفته تا 6 ماه و بعضی ديگر بين 8 هفته تا 6 ماه بعد از ارتباط خطرناک توصيه شده است.

به زبان بسيار ساده اين آزمايش مستقيماً وجود ويروس اچ. آی. وی. در خون را جستجو می کند.

تست HIV-PCR، دی. ان. آی. ويروس اچ. آی. وی. را در خون رديابی می کند. اگر شخصی آلوده شده باشد، دی. ان. آی. ويروس ايدز در خون او وجود خواهد داشت.
ميزان اطمينان به دقت اين تست 95% می باشد. بعضی منابع اين آزمايش را دو هفته بعد از داشتن ارتباط خطرناک (ارتباطی که به تماس مشکوک با خون منجر شود) و بعضی ديگر ابتدا 4 هفته بعد³، توصيه می کنند. معمولاً بين 5 روز تا يک هفته طول می کشد تا نتيجه اين آزمايش دريافت شود.

از نظرهزينه، اين تست به طور معمول بسيار گران تر از تست (HIV-ELISA) می باشد.

در صورتی که شما سرنگ تزريق را به طور مشترک استفاده کنيد، ميزان خطر آلوده شدن به ويروس اچ. آی. وی. در مصرف مواد مخدر تزريقی بسيار بالاست.

يك فرد معتاد نه تنها خود در معرض آلودگی به بيماريهای خطرناكی چون ايدز و هپاتيت قرار دارد بلكه می تواند به عنوان يك ناقل عمل كرده و عوامل عفونی خطرناك را به خانواده و جامعه انتقال دهد.

برای کمتر کردن خطر آلودگی از اين طريق فقط از يک سرنگ، سوزن، قاشق و پنبه شخصی که تنها به شما اختصاص دارد استفاده کنيد. از استفاده مشترک آن جداً پرهيز کنيد.
در صورتی که امکان آن برای شما وجود دارد، بهترين حالت اين است که وسايل تزريقی شخصی خود را به صورت استريل هميشمه به همراه داشته باشيد تا در موقعيتی که نياز به تزريق پيدا می کنيد ازوسايل تزريقی ديگران به صورت مشترک استفاده نکنيد.

شايد يک راهی وجود داشته باشد که شما بتوانيد کلاً از اعتياد تزريقی به راه های اعتياد ديگری مانند کشيدن مواد مخدر دودی روی آوريد. در اعتياد به مواد دودی مانند ترياک شما حداقل بطور مستقيم با خون در تماس نيستيد. شايد هم روش های ديگر روی آوردن به اعتياد مانند مواد کديين يا مواد ديگری وجود داشته باشد که برای شما مناسب باشد. اطلاعات دقيق تر را شما می توانيد از مراکز درمانی معتادان در نزديکی محل زندگی خود دريافت کنيد.

همه راه های اعتياد، خطر آلوده شدن به ويروس اچ. آی. وی. را افزايش می دهند. توجه زياد به اعتياد تزريقی به دليل خطر انتقال مستقيم از طريق سرنگ آلوده می باشد ولی اين به معنی مطمئن بودن شکل های ديگر اعتياد نيست.

احتمال ريسک پذيری و احتمال عدم استفاده از وسايل بازدارنده مانند کاندوم در صورت مصرف مواد مخدر، بسيار بالا خواهد بود. حتی در خوشبينانه ترين حالت، به علت عدم کنترل کافی مغز ممکن است که از کاندوم "استفاده صحيح" نشود که اين خود خطر يک رابطه مشکوک را بيشتر می کند و آنان را در معرض بيشتر خطر قرار می دهد.

اگر يک زن آلوده به ويروس اچ. آی. وی. باردار شود، 35 درصد احتمال انتقال ويروس به نوزاد و آلوده شدن کودک وجود دارد. هر ساله بيش از 700,000 کودک از طريق والدين خود آلودگی به ويروس اچ. آی. وی. را دريافت می کنند. حدود 15 تا 20 درصد در طی مدت بارداری، 50 درصد در زمان زايمان و 33 درصد درطی دوران شيرخوارگی آلودگی را دريافت می کنند. ¹

راه های شناخته شده ای که انتقال ويروس از مادر آلوده به نوزاد را ممکن می کند، عبارتند از:

• قبل از تولد و در طی دوران بارداری
• هنگام زايمان
• بعد از زايمان و زمان شيردهی

بعضی اوقات زنان مايل هستند که بدانند که آيا در زمان بارداری آلوده به ويروس اچ. آی. وی. می باشند. بديهی است که بخش اعظم آن، دلواپسی و نگرانی از سلامت کودک می باشد، اما راه هايی وجود دارد که می تواند ميزان خطر انتقال ويروس اچ. آی. وی. از مادر به کودک را به حداقل برساند. مهم اين است که شما با پزشک و يا با مراقب بهداشت خود در اين باره مشورت کنيد و بهترين راه های موجود برای کاهش ميزان خطر انتقال ويروس به نوزاد خود را بررسی کنيد.

يک مادر آلوده می تواند خطر انتقال ويروس اچ. آی. وی. به نوزاد را بوسيله انجام بعضی مداخله های مطمئن درمانی به حداقل کاهش دهد. اين راه ها شامل:

• استفاده داروهای ضدويروس ايدز در طول زمان بارداری (به غير از ماه های اوليه 3 تا 4 ماهه اول آبستنی)
• مصرف داروهای ضدويروس ايدز در طول زمان زايمان
• انتخاب زايمان سزارين
• دادن داروهای ضدويروس ايدز به نوزاد برای مدت کوتاهی بعد از تولد
• عدم شير دهی طبيعی از سينه به نوزاد ²

می باشد.

اگر شما اچ. آی. وی. مثبت هستيد و به داشتن فرزند فکر می کنيد، بسيار مناسب خواهد بود که ابتدا به نتايج پيرامون بارداری به دقت فکر کنيد. پزشک شما و يا مراقب بهداشتی شما بايستی قادر باشد که به شما کمک کند تا در مورد انتخاب بهترين گزينه و راه برای حفظ سلامتی خودتان و کودکتان تصميم بگيريد. شما ممکن است که احساس کنيد سلامت کودک شما مهمتر است، اما سلامت شما هم به همان ميزان مهم است. در درجه اول بررسی کنيد که آيا به استانداردهای بهداشتی دسترسی داريد؟ شما بايستی به همان استانداردهای بهداشتی و درمانی دسترسی داشته باشيد که قابل دسترسی برای هر زنی باشد، که به باردار شدن فکر می کند و يا باردار است.

ازنقطه نظر سلامتی هيچ تفاوتی بين دو زن با اچ. آی. وی مثبت "يکی آبستن و ديگری غير آبستن" وجود ندارد.

يک زن اچ. آی. وی. مثبتی که آبستن می شود، پس از طی کردن دوره سه ماهه اول بارداری اجازه خواهد داشت که از داروهای ضد ويروس اچ. آی. وی. برای حفظ سلامتی خود استفاده کند. ضمن اينکه مصرف اين داروها می تواند از انتقال ويروس اچ. آی. وی. مادر به کودک پيش گيری کند. ويروس اچ. آی. وی. برای دوران بارداری تغييری بوجود نمی آورد و تأثيری در مراحل تکامل جنين به نوزاد ندارد. در بعضی کشورها ، زنان از امکاناتی مانند:

• استفاده از داروهای ضد ويروس ايدز در طی دوران بارداری و زايمان،
• انتخاب شيوه های زايمان،
• امتناع از شيردهی طبيعی به نوزاد خود و استفاده از جايگزين های ديگر
• و همچنين دادن بعضی داروهای ضد ويروس اچ. آی. وی. به نوزاد خود

برخوردار هستند. اين امکانات در اصل، راه هايی هستند که انتقال ويروس از مادر آلوده به نوزاد را کاهش می دهند.

بعضی اوقات، يک زن اچ. آی. وی. مثبت که درمان دارويی را شروع کرده و تحت مراقبت پزشکی قرار دارد، متوجه شود که حامله است. در اين صورت پزشک معالج خود را سريعاً در جريان بگذاريد. پزشک معالجی که درمان زير نظر وی انجام می گيرد می تواند مشاوره و راهنمايی دقيق و صحيح را بدهد که چه چيزی برای شما بهترين است. شايد از نظر پزشک شما اولين راه معقول اين باشد که فوراً داروهايی را که استفاده می کنيد، تغيير دهيد و در طی دوران بارداری از داروهای ديگری که مناسب اين دوران است، استفاده کنيد. تغيير روش درمانی بدون مشورت پزشک معالج توصيه نمی گردد. اگر بدون اجازه پزشک معالج، مصرف داروی ضد ويروس ايدز را قطع کنيد، احتمال جهش ويروس وجود دارد و همين طور ميزان خطر احتمالی انتقال ويروس به نوزاد را افزايش می دهد. اگر شما در چنين وضعيتی به تغيير و يا قطع کردن مصرف داروهای درمانی ضد ايدز فکر می کنيد، حتما ً با پزشک خود مشورت کنيد.

بر روی نوزاد شما می توان آزمايش پادتن اچ. آی. وی. انجام داد، اما آن الزاماً نمی تواند مشخص کننده اين باشد که فرزند شما آلوده است. تمام فرزندانی که از مادران با اچ. آی. وی. مثبت به دنيا می آيند با پادتن اچ. آی. وی. به دنيا می آيند. نوزادانی که آلوده نشده اند آنتی بادی های خود را با گذشت زمان در طول حدود 18 ماهگی از دست می دهند. بنابراين بعد از اينکه نوزاد شما 18 ماهگی را پشت سر گذاشت، يک تست آنتی بادی می تواند نتيجه دقيق و درست قابل استنتاج را ارايه دهد که آلوده است و يا نه

برای مادرانی که اچ. آی. وی مثبت هستند، تصميم گيری درباره شيردهی به نوزاد و يا چشم پوشی از آن يک دوراهی بسيار سخت و ترس آوری می تواند باشد. پيش از انتخاب، بايستی ميزان خطر شيردهی طبيعی و يا عدم شيردهی نوزاد بررسی و مقايسه شود.

ميزان خطر دريافت آلودگی نوزادن از مادران آلوده به ويروس اچ. آی. وی. بين 10 تا 20 درصد می باشد.

اين در حالی است که نوزادانی که به صورت طبيعی و با شير مادر تغذيه نمی شوند، شش برابر نوزادانی که در دوران شيرخوارگی از سينه مادر تغذيه می کنند، در معرض خطر مرگ بر اثر ابتلاء به اسهال و يا آلودگی های تنفسی هستند. علاوه بر آن، شير مادر تامين کننده کامل نياز کودک به مواد غذايی می باشد و همچنين سيستم دفاعی بدن نوزاد را تقويت می کند.

بنابراين، يک مادر چگونه بايستی تصميم بگيرد؟

قدم اول اين است که يک تست اچ. آی. وی. بر روی مادر انجام شود. در صورتی که جواب آزمايش منفی بود جای هيچ ترديدی وجود ندارد با خيال آسوده کودک خود را شير دهيد. در صورتی که جواب آزمايش مادری مثبت بود، در قدم اول بايستی به جايگزين ها فکر کنيد. تنها فرمول انتخاب غذای جايگزين برای کودک شيرخواره اين است که مادر به آب آشاميدنی تميز و سالم برای حداقل مدت شش ماه بدون مشکل دسترسی داشته باشد. جايگزين های ممکن ديگر دسترسی به شير تعديل شده و پاستوريزه حيوانی و يا شير دهی توسط يک زن ديگر شيرده با اچ. آی. وی. منفی است.

اگر هيچکدام از اين راه ها و جايگزين ها در دسترس نبود، مطمئن و يا دوام دار نبود، توصيه شده است که مادران نوزادان شيرخوار خود را فقط برای مدت شش ماه شير بدهند. اگر يک مادر آلوده به اچ. آی. وی. زمان طولانی تری به نوزاد خود شير بدهد، بعد از زمان شش ماهگی خطر بيشتری کودک را تهديد می کند.

نوزادانی که به مدت شش ماه از مادر آلوده تغذيه می شوند، تنها به ميزان يک سوم اطفالی که به مدت دو سال تغذيه می شوند، درمعرض خطر آلوده شدن به ويروس اچ. آی. وی. قرار دارند. در طی اين شش ماه نيز توصيه شده است که مادران تنها به سه ماه اول اعتماد کنند. ⁴